معناي حدوث و قدم و اقسام آن‏

معناي عرفي حدوث و قدم:
در عرف عامۀ مردم حدوث به معناي «تازگي» و قدم به معناي «كهنگي» مي باشد.[1]
 مفهوم عرفي حدوث و قدم داراي دو ويژگي است :
  1. اينكه مفهومي نسبي و اضافي است؛ زيرا فقط هنگام مقايسۀ عمر دو پديده و ملاحظۀ طولاني تر بودن عمر يكي نسبت به ديگري، آن مفاهيم بدست مي آيد.
  2. اينكه خصوص سبق و پيشيِ زماني در آن معتبر مي باشد.
اصطلاح فلسفي حدوث و قدم:
موجود مطلق تقسيم مي شود به : حادث و قديم. قديم عبارت است از «آنچه وجودش مسبوق به عدم آن نمي باشد» و حادث عبارت است از «آنچه وجودش مسبوق به عدم آن است.».
حدوث و قدم بر چهار قسم می باشد: سبق زماني، سبق علّي (ذاتی)، سبق دهري و سبق به حق.
 

[1] اگر دو شيء در مقايسه با يكديگر به گونه اي باشند كه زماني كه از وجود يكي از آنها سپري گشته ، بيش از زماني باشد كه از وجود ديگري گذشته است ، نزد عامۀ مردم آن كه زمان وجودش بيش از ديگري است ، «قديم»[=كهنه] ، و آن كه زمانش كمتر است، « حادث»[تازه – نو] خوانده مي شود.

چاپایمیل