قاعده «الواحد» منافاتي با قدرت مطلقه خداوند ندارد

قاعدة «الواحد» منافاتي با قدرت مطلقة خداوند ندارد.[1]

قاعده «الواحد» مستلزم محدود بودن قدرت خداوند نبوده و هيچ منافاتي با قدرت مطلقه الهي ندارد؛ زيرا صدور بي واسطة چند معلول از واجب تعالي به مقتضاي برهان ي که براي اثبات قاعده «الواحد» اقامه شد محال و غيرممکن است، قدرت هرچند که مطلق و بي حدّ باشد، به محال تعلق نمي گيرد، چرا که محال و ممتنع بطلان صرف است، و هيچ شيئيتي ندارد.
پس همانگونه که قدرت خداوند بر ايجاد ضدين در يک موضوع واحد تعلق نمي گيرد، در عين حال اين به معناي محدود بودن قدرت خداوند نبوده بلکه بخاطر عدم قابليت ضدين براي اجتماع در يک موضوع مي‌باشد، همچنين عدم تعلق قدرت خداوند بر ايجاد بي واسطة دو معلول، بخاطر امتناع صدور کثير بما هو کثير از واحد بما هو واحد بوده و در يک کلمه: تعلق نگرفتن قدرت خداوند بر ايجاد چنين اموري بخاطر ضعف قابل است، نه عجز فاعل.
پس قدرت مطلقة الهي بر اطلاق خود باقي است، و هر موجود يا بدون واسطه معلول خداوند است، و يا با واسطه معلول او مي‌باشد، يعني معلول معلول اوست؛ و معلول معلول يک شيء واقعاً و حقيقتاً معلول آن شيء است.
 

[1] برخي از راه معاوضه بر قاعده «الواحد» اعتراض کرده اند که: لازمة اين قاعده آن است که واجب تعالي فقط قدرت و توانايي بر ايجاد يک معلول داشته باشد و نه بيشتر، و اين به معناي تقييد قدرت خداوند ومحدود ساختن آن است؛ در حالي که با برهان ثابت گشته است که قدرت خداوند مطلق و نامحدود بوده و عين ذات متعالي او مي‌باشد.

چاپایمیل