• 1
  • 2
  • 3
در اينکه آيا مباحث مربوط به واجب تعالي (الهيات) داخل در فلسفه اولي است، و بخشي از آن محسوب مي‌شود، يا آنکه علم مستقلي را تشکيل مي‌دهد، و جزء فلسفه اولي بشمار نمي‌رود، ميان فلاسفه اختلاف وجود دارد.[1] (به نظر علامه طباطبایی- قدس سره- اين مباحث در فلسفه اولي مندرج است، زيرا اين مباحث در حقيقت مسائلي است که به مرحله وجوب و امکان مربوط مي‌باشد. توضيح اينکه: در مرحله وجوب و امکان در واقع از تقسيم موجود به واجب و ممکن سخن مي‌رود؛ و صحت تقسيم منوط به اثبات وجود اقسام آن است. پس در آن مرحله بايد وجود واجب اثبات شود. و از طرف ديگر، همانگونه که بحث از خواص و احکام «ممکن» از مباحث آن مرحله بشمار مي‌رود، سخن از خواص و احکام «واجب» تعالي نيز در مسائل آن مرحله مندرج مي‌گردد. بنابراين، همه مطالب مربوط به «واجب» تعالي در فلسفه اولي داخل مي‌باشد.
اما در عين حال که مباحث مربوط به واجب تعالي در واقع مربوط به مرحله وجوب و امکان است، حکما به لحاظ اهميت اين مباحث و شرافت موضوع آن، بخش مستقلي را به آن اختصاص داده‌اند.)
 

[1] - از ظاهر کلام صدرالمتالهين (ره) در اسفار- در مقدمه سفر سوم که آغاز بحث الهيات است- چنين استفاده مي‌َود که بحث الهيات، علم مستقلي است، و جداي از فلسفه اولي مي‌باشد، آنجا که مي‌فرمايد: «فهذا شروع في طول آخر من الحکمه و المعرفه، و هو تجريد النظر الي ذوات الموجودات وتحقيق وجود المفارقات و الالهيات، المسمي بمعرفه الربوبيه و الحکمه الالهيه … و هو مشتمل علي علمين شريفين: احد هما العلم بالمبدا، و ثانيهما العلم بالمعاد». (ج 6، ص 3 و 8).

چاپایمیل

سخن اول

بسم الله الرحمن الرحیم
همت بلند دار که مردان روزگار                                       از همت بلند به جایی رسیده‌اند


  بلند همتی آن است که انسان در یک حد معین از امور که باعث فزونی فضیلت و شرف آدمی می‌گردد بسنده نکند تا به مقامی از آن ارزشمندتر و والا تر برسد و نتیجه چنین کار بزرگی عظمت و ستایش انسان است و دون همتی آن است که انسان به کارهای ناچیز و پست بسنده کند و از امور باارزش صرف نظر نماید.
   بیایید تا در درخواست فرج آن یار سفر کرده هم همت مضاعف داشته باشیم. سال‌هاست که «مهدی امت‌ها» همچون خورشید پشت ابر، برکاتش را بر زمینیان نثار می‌کند. ما هم گاه، گاهی یادی از او می‌کنیم و دعایی به جانش؛ اما این کافی نیست که نیست. باید با همت‌ها و اراده‌هایی محکم‌تر و پولادین‌تر و قلب‌هایی سلیم‌تر و آسمانی‌تر و زبان‌هایی صادق‌تر و پاک‌تر، از اعماق جان و دل، چون تشنه‌کامی با لب و کامی تفدیده و خشکیده و چاک خورده در کویر که طالب آب است، از خدا «مهدی امت‌ها» را طلب کنیم و در این راه از هیچ تلاش و ایثاری دریغ نکنیم.
    به امید ظهور «مهدی؛ که بهار بشریت، پس از خزان انسانیت و معنویت است» و سال‌های سراسر عطوفت و عدالتی که او برای آدمیان به ارمغان خواهد آورد.


نوشته شده در یک روز زیبا مانند تمام روزهای دیگر